Rrëzë Apolonisë rendje duke kënduar,
dhe s'kishe aspak turp, fierake e bukur,
zemrën ç'ta këputi,një djalë i dashuruar,
para tij përdridhesh,si nuselale e zbutur.
Mezi po prisje,të çelte sythet pranvera
se të pëlqen të luash kolonave,si flutur,
sa të këput meraku për djalin,si përhera
po kur e sheh së largu,buza tretet skuqur.
Kur kthen kokën pas digjesh përvëluar,
fushës paqësisht shkel barin e vesitur,
kjo aroma jote ,lidhi djalin këmbë e duar,
u tret pas gjurmës,nëpër muzg djersitur.
Mes fluturimit erotik, shkove ëndërruar,
prej flokut rrëshkiti shamia përmbi gur,
nëpër gjoksin e djalit,u valëvit fluturuar,
sa vure dorën ta merrje,sec të ra një nur.
Sa kohë kishe që prisje çastin e bekuar,
dhe mbi krahët e tij re,si hënë e ndritur,
kur fllad i vajzërisë rrëqethi djalin me duar,
ty lulen e paprekur,të puthi buzë dridhur.
©copyright reserved Mimoza Çobo
No comments:
Post a Comment